کتاب امید اجتماعی را بخوانید: امید یعنی انتظار هدفمند و اقدام عملی برای تغییر

دیروز 1 "مجموعه مقالات و سخنرانی های همایش 1'>امید 1: چیستی، وضعیت و سبب شناسی" را مجددا برداشتم که بخوانم. هر بار حس می کنم امیدی 1 آینده وضعیت موجود نیست، این کتاب را ورق می زنم تا ببینم جوابی می گیرم یا نه. کتاب خوبی است که موسسه رحمان با پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی منتشر کرده اند و دکتر هادی خانیکی بسیار خوب و دقیق و دانشگاهی و منضبط آن را درآورده است. ممنون آقای دکتر خانیکی.

در این کتاب به ویژه در فصل اولش حرفهای جالبی در تحلیل امید اجتماعی آمده است. مثلا آقای بیژن عبدالکریمی چند صفحه درباره ناامیدی های امروز نوشته و در بخش جمع بندی پیشنهاد کرده که کماکان امیدوار باشید چون به قول مولانا "خموشی دم مرگ است!". به جوانان در عین ناامیدی پیشنهاد می کند که زنده و سرزنده بمانید چون بالاخره "چیزی می شود". دکتر مدنی، امید فردی و جمعی (و اجتماعی) را شخم می زند و هر چه هر که نوشته بود را ورانداز کرده و یکجا جمع کرده است. خیلی هم عالی، امید جمعی را مهمتر می بیند اما رنگ و بوی جمع بندی اش کماکان همان امید فردی است. گویی به امید جمعی با شک و تردید نگاه می کند. دکتر مدنی این نکته را برجسته می کند که امید اجتماعی که این کتاب از آن دم می زند، صرفا نشستن و غرق در نگاه به نیمه پر لیوان نیست. بلکه امید اجتماعی یک کنش عقلانی و 1 است. 1 آرزوی 1، هدفی برای تغییر و برنامه عملیاتی برای تغییر و نهایتا شروع به 1 به تغییر جزو ضروریات است. مزد آن گرفت جان برادر، که کار کرد! امید در جای دیگر این کتاب هم در سطوح مختلف تعریف می شود و انگار از سطح تغییر فردی تا تغییر جهان انگاشته می شود. 

در این کتاب حرف های خوب زیادی از دیدگان مختلف به موضوع امید دارند و در آخر، چشم اندازی روشن همراه با راهکار به هر که می خواهد امیدزایی و امیدافزایی کند ارائه می کند. جالب اینکه امیدزایی و امیدافزایی را وظیفه تامه یک کارگزار مثل دولت (به معنی حکومت) نمی کند بلکه از هر که در هر سویی از کشور هست و دلش برای خودش و دیگران می سوزد می خواهد بر اساس تعاریفی که از وجنات امید به عمل آمده کاری کند و پوشیده زنهار می دهد که ایرانیان، آب زندگانی جاوید نخورده اند که هر چه خواهند کنند و تا ابد تاب بیاورند. کاری نکنیم ما را از این کارگه تقدیر بیرون می کنند بنابراین، حتی اگر "رنج از پی رنج آید، زنجیر پی زنجیر..." باید کوشید که در کار تدبیر کرد و تسلیم نشد. 

القصه، مجموعا خوبی است و خواندن آن را به هر که این متن را می بیند سفارش می کنم. 

+ نوشته شده در ۱۴۰۱/۰۳/۲۰ ساعت توسط Abbas Yazdani  |